We leven in een informatiemaatschappij waarin we elke dag worden bestookt met veel informatie. We willen niet alleen alles weten maar we willen ook de eerste zijn die alles weten om daar mee uit te steken boven de rest en zo op te vallen, gezien en gezien worden. We denken niet meer na over informatie maar we reageren steeds op alles wat ons wordt voorgeschoteld ook al worden we te kijk gezet en gaat het ten koste van onze privacy gegevens. Vanuit deze gedachte is Iocus tot stand gekomen. Wat letterlijk in het Latijns “gefopt” betekent. Op een ludieke manier wordt de informatiemaatschappij aan de kaak gesteld.

Iocus omvat drie ruimtes, een privé ruimte (de installatie zelf ) een publieke ruimte en een website. Iocus is een interactieve installatie waarbij de nieuwsgierigheid van de toeschouwer wordt geprikkeld. Door het uitbundig design van de installatie, wat refereert aan tell sell reclames en de showbusiness met glitter gordijnen, felle lichten en een rode loper, wordt de aandacht van de toeschouwer getrokken om de installatie te betreden. Vervolgens bevindt de toeschouwer zich in een volledig afgesloten, steriele ruimte.
De toeschouwer gaat de uitdaging aan met zijn eigen nieuwsgierigheid en verlangen om te zien wat hij nog niet kent. Gelokt door een gat dat zich laag aan de grond bevindt, wordt de toeschouwer geforceerd zich in een nauwe positie te manoeuvreren om zijn verlangen te kunnen behagen. Op deze wijze staat het werk in nauw verband met bijvoorbeeld het werk van Marcel Duchamp. Zijn werk, Étant donnés: 1° la chute d’eau waarbij een kijkgat in een wand de toeschouwer lokt om te kijken wat er zich achter de wand bevindt, speelt met hetzelfde principe van nieuwsgierigheid. Iocus gaat echter verder en confronteert de toeschouwer met zijn eigen nieuwsgierigheid door het zien van zichzelf.
Ook vertoond de installatie overeenkomst met Les Baigneuses van Bert Schutter. In dit werk wordt de toeschouwer getriggerd door de mogelijkheid voor te houden om naakte vrouwen te zien in een ruimte, echter telkens wanneer de toeschouwer deze ruimte bereikt, rennen de dames net weg. Er wordt dus gespeeld met het verlangen van de toeschouwer. Iocus doet iets vergelijkbaars.
Het verlangen om iets nieuws te zien, resulteert echter in het zien van jezelf. Met dat de toeschouwer kijkt, wordt hij ook te kijk gezet, doordat het kijken tegelijkertijd gefilmd wordt met een live stream naar de publieke ruimte en gelijk geupload wordt op de website.
Dit ondervindt hij pas later in de volgende ruimtes.

Doordat in iocus de beelden van de toeschouwer worden verspreid in de publieke ruimte verliest de toeschouwer controle.
Ook Marnix de Nijs neemt in Physiognomic Scrutinizer de controle weg van de toeschouwer. Als toeschouwer moet je accepteren dat je publiekelijk wordt beschuldigd van zaken die onwaar zijn. In Iocus moet de toeschouwer ook accepteren dat videobeelden worden getoond zonder toestemming en medeweten zowel in de publieke ruimte als online op de website. De nieuwsgierigheid van de toeschouwer gaat ten koste van zijn privacy. Dit zet de toeschouwer tot nadenken.

  • Title: IOCUS
  • Date: 2017